16 نوامبر 2024- یک مطالعه ی اخیر در دنیای واقعی فواید امیدوارکنندهای را از درمان ترکیبی مهارکنندههای کوترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز (SGLT2i) و پیوگلیتازون(از گروه دارویی تیازولیدین دیون ها) در کاهش خطر ابتلا به بیماری استئاتوتیک کبدی مرتبط با اختلال متابولیک(MASH) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 نشان داد.
یافتههای منتشر شده در ژورنال Diabetes, Obesity and Metabolism نشان میدهد که این درمان ترکیبی میتواند یک استراتژی موثر برای مدیریت عوارض مرتبط با کبد در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که در معرض خطر ابتلا به MASH هستند، ارائه دهد.
بیماری استئاتوتیک کبدی مرتبط با اختلال متابولیک(MASH)، شامل طیفی از ناهنجاری های کبدی، مانند کبد چرب و استئاتوهپاتیت غیر الکلی (NASH) است، که به طور فزاینده ای به عنوان یک بیماری همراه قابل توجه در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 شناخته می شود. هر دو بیماری عوامل خطر مشترکی مانند مقاومت به انسولین، چاقی و التهاب دارند که اغلب مدیریت همزمان آنها را دشوار می کند. با توجه به افزایش شیوع جهانی دیابت نوع 2، یافتن درمانهای موثر برای عوارض کبدی مرتبط با این بیماری به یک اولویت در تحقیقات بالینی تبدیل شده است.
هم پیوگلیتازون و هم آگونیست های گیرنده پپتید 1 شبه گلوکاگون (GLP1RAs) بیماری استئاتوتیک کبدی مرتبط با اختلال متابولیک را در کارآزمایی های بالینی تصادفی بهبود داده اند. در همین حال، مطالعات پیش بالینی مزایای بالقوه SGLT2i را برای مدیریت MASH پیشنهاد کرده اند. در کار بالینی در دنیای واقعی، بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 اغلب به ترکیبی از داروها برای کنترل موثر سطح قند خون نیاز دارند. در این مطالعه، دکتر Chi-Ho Lee، و همکارانش از آزمایشگاه کلیدی دولتی بیوتکنولوژی دارویی در دانشکده پزشکی لی کا شینگ در دانشگاه هنگ کنگ، مزایای بالقوه ترکیب این درمان ها را برای کاهش خطر ابتلا به MASH در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بررسی کردند.
برای این منظور، محققان تغییرات در امتیاز FibroScan-aspartate aminotransferase (FAST) را در طول زمان در 888 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 اندازه گیری کردند. استفاده از پیوگلیتازون، یک دارو از گروهGLP1RA و یا یک نوع دارو از گروه SGLT2i به عنوان تجویز مداوم برای حداقل 180 روز قبل از آخرین ارزیابی مجدد بیماران با استفاده ازFibroScan ، برنامه ریزی شد. تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک چند متغیره برای ارزیابی ارتباط بین استفاده از این داروها و تغییرات در امتیاز FAST انجام شد.
این مطالعه یافته های زیر را ارائه داد:
• طی یک پیگیری متوسط 3.9 ساله، تعداد فزاینده ای از داروهای مورد استفاده( پیوگلیتازون،GLP1RA و یا SGLT2i) به طور قابل توجهی با کاهش بیشتر در امتیاز FAST مرتبط بودند.
• درمان ترکیبی دوگانه به طور مستقل با احتمال بالاتری برای دستیابی به امتیاز FAST پایین در ارزیابی مجدد نسبت به استفاده از هر یک از داروها بطور مجزا مرتبط بود(OR یا نسبت شانس 2.84).
• در بین ترکیبات مختلف دارویی، استفاده ی ترکیبی از SGLT2i و پیوگلیتازون (دوز متوسط 15 میلی گرم در روز) با احتمال بالاتری برای دستیابی به امتیاز FAST پایین، در ارزیابی مجدد نسبت به عدم استفاده از هر یک از این سه عامل دارویی همراه بود(OR= 6.51)، همچنین با احتمال بالاتر رگرسیون امتیاز FAST همراه بود(OR=12.52).
• این ارتباط پس از تعدیل تغییرات در کنترل قند خون و وزن بدن در طول مطالعه قابل توجه باقی ماند.
محققان نتیجه گرفتند: «این یافتهها نشان داد که ترکیب مهارکنندههای SGLT2 و پیوگلیتازون ممکن است یک استراتژی مؤثر برای کاهش خطر ابتلا به MASH در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 باشد».
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/combining-sglt2-inhibitors-and-pioglitazone-may-reduce-risk-of-mash-in-type-2-diabetes-study-finds-137971